‘Mijn zoon wordt gezien en dat is belangrijk’

Het verhaal van Martine

– Martine (46) en haar ex-man scheidden zo’n vier jaar geleden. Hij is praktisch buiten beeld, waardoor de kinderen eigenlijk zonder vader opgroeien. ‘Hij gaat elke week naar twee vriendjes die een zorgzame vader hebben.’

‘Na de scheiding kreeg mijn ex een nieuwe relatie, dat zorgde voor grote problemen. Het was geen gezonde situatie. Die relatie was niet goed en er was echt agressie in dat huis. De kinderen waren daar eens in de twee weken en leden echt. De jongste (nu acht jaar) klampte zich bij terugkomst heel erg aan me vast, terwijl de middelste (nu dertien) heel dwars en moeilijk werd. De oudste (nu veertien) wilde niet eens meer naar hen toe.

Te lang gewacht
Ik heb daar best een poos mee rondgelopen. Na een paar maanden heb ik hem een filmpje gestuurd met hoe ik de kinderen terugkrijg en hem verteld dat de kinderen daar niet meer mochten komen. Hij kon ze wel bezoeken of bijvoorbeeld met ze naar het bos. Dat viel natuurlijk even verkeerd, maar achteraf vindt hij eigenlijk zelfs dat ik er te lang mee heb gewacht.

Er zat in die periode veel spanning in de kinderen. Dan moet thuis een veilige basis zijn. Ze waren dus nooit alleen thuis. Ik probeerde ze ook wel apart te nemen, bijvoorbeeld even samen een broodje eten. Ze moeten zich bijzonder blijven voelen. Natuurlijk kost dat moeite, want ik moest ook nog veel regelen voor bijvoorbeeld de hypotheek om het huis over te nemen. Stug doorgaan, een andere optie was er niet. Nu merk ik bij de twee oudsten dat ze dat wel waarderen. De jongste zoekt vooral fysiek contact, even een knuffel of een kusje.

Stralen
Mijn ex is nu druk met zijn werk en heeft nauwelijks tijd voor de kinderen. Daardoor groeien de kinderen eigenlijk zonder vader op. Mijn zoontje heeft daardoor ook niet echt een voorbeeld voor hoe hij dat later zelf moet doen. Daarom gaat hij elke week naar twee vriendjes die een zorgzame vader hebben. Die vader vraagt dan bijvoorbeeld wel hoe een uitje was of ze kijken met elkaar een voetbalwedstrijd. Mijn zoontje heeft daar bijvoorbeeld het houtwerk van een karretje vervangen. Dan zegt die vader tegen mij hoe mooi het wel niet is. Mijn zoontje kan dan echt stralen. Hij wordt gezien en dat is belangrijk. Op die manier ziet hij hopelijk ook hoe hij later zelf vader kan zijn.’

Tekst en interview: Jasper den Boon